Je kent dat gevoel vast wel; zo’n knagend en vragend gevoel van binnen. Je hebt de hele tijd al zin in wat lekkers. Maar ja, je had jezelf heel plechtig beloofd om vandaag NIET te gaan snoepen. Dus je houd jezelf al de hele dag in om niet te snoepen. Beloofd is tenslotte beloofd. Op zich gaat dat best wel goed, maar dat knagende gevoel van binnen, dat blijft je aandacht opeisen. En dus ga je later op de dag toch voor de bijl… Je collega was gisteren jarig en zij trakteert op vlaai. Je durft geen nee te zeggen en dat knagende gevoel is er ook nog steeds. Dus je neemt een stuk kersenvlaai.  Zal er nu een eetbui aankomen? Je hoopt van niet en je gaat nog beter je best doen om vandaag niet nog meer te snaaien.

 

Je voelt gewoon een eetbui aankomen

Thuisgekomen baal je als een stekker. Ook al was het alleen maar dat stuk vlaai (wat je niet eens zo heel lekker vindt); je hebt je weer laten gaan. En dat terwijl je je echt had voorgenomen dat dat vandaag niet zou gebeuren. Hoe moeilijk kan het nou helemaal zijn? Alleen vandaag niet snoepen! Eén dag, dat moet toch lukken…

Je voelt je boos en gefrustreerd en deze gevoelens wakkeren dat knagende verlangen vanbinnen alleen maar nog meer aan. En dus grijp je bij binnenkomst gelijk naar het pak koek dat je ver weg in de kast had verstopt. Je hebt je jas nog aan als je het pak tot de laatste kruimel naar binnen werkt. “Aahhh” verzucht je, nu is mijn dag toch al verpest, dus ik kan net zo goed pizza eten als avondeten. Je ploft op de bank nadat je de pizza in de oven hebt geschoven. Je kunt haast niet wachten totdat die klaar is, want je hebt zo’n trek. Dus doe je nog een graai in de dropzak.

 

Herkenbaar?

Pfftt… herkenbaar? Misschien niet helemaal qua koek, pizza en drop, want het zou zomaar kunnen dat jij meer van de chocolade of winegums bent. Maar dat knagende gevoel, dat stemmetje dat je steeds maar weer in de richting duwt naar die dingen om te eten die je eigenlijk niet wilt eten. Keer op keer op keer. Dat herken je vast wel! En weet je, wees blij dat je dat stemmetje, dat verlangen herkent. Want daarmee heb je al de eerste stap gezet op weg naar bewustwording. Jezelf bewust maken is de eerste stap op weg naar een eetbuivrij leven.

Zoals je in bovenstaand verhaal wellicht al merkt, is dat het een met het ander samenhangt. Eerst was er alleen dat knagende gevoel, daar bovenop kwam dat je jezelf aan het inhouden was, je gaf geen uiting aan wat je nodig had, toen trakteerde een collega en tot slot voelde je je boos en gefrustreerd. Genoeg ingrediënten voor een eetbui.

 

Dit doe je als je een eetbui voelt aankomen

Maar wat zou er gebeurd zijn, als je bij dat eerste knagende gevoel even stil zou blijven staan. Jezelf afvragen waar dat gevoel vandaan kwam. Had je wel goed geslapen? Ging je misschien met ruzie van huis weg? Was je gehaast en sloeg je daarom je ontbijt binnen 5 minuten naar binnen?
Allemaal redenen die oorzaak kunnen zijn dat je later op de dag een gigadrang naar eten opbouwde en wat er toe leidde dat je in een eetbui belandde. Als je een eetbui voelt aankomen, stap dan even uit de situatie. Ga met je gedachten terug naar eerder op de dag. Wat speelde er toen? Wat had je op dat moment eigenlijk nodig? Geef jezelf dat alsnog. Vind je het lastig om daar achter te komen of gaan je gedachten met je aan de haal? Pak dan pen en papier en schrijf het op. Het werkt helend, eerlijk waar.

 

Tot slot nog even dit…

Oja! Je brein kent het woord ‘niet’ niet. Met andere woorden, als jij tegen jezelf zegt dat je níet gaat snoepen, dan denkt je brein juist ‘ik ga snoepen’, en hij voegt er waarschijnlijk ook nog aan toe ‘dat is lekker zeg’. Het is net als bij een klein kind: zeg dat hij ergens niet mag aan zitten en wat doet hij? Juist! Eraan zitten, want dat is hartstikke interessant. En dan komt dus doordat ons brein het woord ‘niet’ niet herkend…. Formuleer je gedachten en wensen voor wat je wilt, dan ook op een positieve manier en zonder het woordje ‘niet’.