Je onrust weg eten. Normaal gesproken was dat niet zo’n probleem. Kon je gaan en staan waar je maar wilde. Zowel thuis als daarbuiten. Kon je eten wanneer je maar wilde en wát je maar wilde. En ook al was je niet blij met de eetbuien die je had, ze gaven je ook steun. Want hoe je je ook voelde, je ging gewoon de onrust weg eten. Dat daar schaamte en schuldgevoel voor in de plaats kwamen, nam je voor lief. Je wist niet beter dan dat erbij hoorde. Dat was nu eenmaal de cirkel waar je in zat.

 

En opeens is alles anders…

En opeens is alles anders, met alle corona maatregelen die van kracht zijn. Werkt manlief thuis, gaan je kinderen ook niet meer naar school en zit je dus opgesloten tussen je gezinsleden. Je hebt het gevoel dat ze je 24/7 in de gaten houden. “Mama, wat heb je daar in je mond?” “Waarom loop je alweer naar de kast toe, schat?” Misschien zeggen ze dit niet hardop tegen je, maar je hebt wel het gevoel dat ze je continue in de gaten houden. En daarmee wordt de drang om te gaan snoepen en snaaien, alleen maar groter. De onrust in je lijf neemt alsmaar toe en hoe moet je nu die onrust weg eten?

Hóe kun je nu ongemerkt al dat lekkers naar binnen werken, terwijl je continue op je lip gezeten wordt? En als je het al naar binnen weet te werken, dan is het nog een crime om de lege verpakkingen te verstoppen met ‘iedereen die zomaar langs kan lopen’…. De onrust wordt je bijna te veel….

 

Je onrust weg eten lukt niet

In plaats van dat het je lukt om deze onrust weg te eten, wordt je snauwerig en val je vaker tegen je kinderen uit dan je zou willen. Je weet dat ze dat niet verdienen en toch doe je het. Omdat het ‘vreetmonster’ in je, je zover in zijn greep heeft, dat je niet anders meer kunt. Tenminste, zo voelt dat voor je. Je ziet geen andere uitweg, dan het afreageren op anderen. Maar is dat ook zo? Is er echt geen ander uitweg?

Volgens mij is er wel een andere uitweg. En nee, die uitweg ligt er niet in om de auto te pakken en met een smoes naar welke supermarkt of tankstation dan ook te rijden en je tas vol te laden met chocolade, chips, winegums, drop of whatever. Want dan stil je weer jouw onrust met eten en blijf je in die vicieuze cirkel zitten. Nee, de uitweg ligt elders.

 

Het begint met erkenning en bewustwording

De uitweg begint met erkennen dat je eten nodig hebt om je rustig te voelen. Dat jij, net als veel andere vrouwen eten nodig hebt om een probleem te omzeilen. Wat dat probleem ook moge zijn: boosheid, verdriet, onzekerheid, angst, iets anders… En het is heel begrijpelijk hoor dat je nu, in deze crisistijd, meer onrust ervaart. Meer onzekerheid. Dat je je bang voelt of alleen. En dat je daardoor in de vicieuze cirkel van onrust weg eten terug valt. Maar als honger het probleem niet is, dan is eten zeker niet de oplossing.

 

Maar wat kan ik dan wel doen?

Erken dus eerst dat je eten nodig hebt om je rustig te voelen en ga daarna voelen waar je echt behoefte aan hebt. Ga wandelen om je hoofd leeg te maken. Ga schrijven om erachter te komen wat je echt dwars zit. Bel een vriendin op als je je alleen voelt. Maar wat je ook gaat doen, doe het voordat je de eerste stap richting de (koel)kast zet. Want zo voorkom je dat je toch weer in de valkuil van over eten stapt. Ik zeg niet dat het makkelijk is. Ik zeg wel dat het haalbaar is om nooit meer eetbuien te hebben. Train jezelf daarin! Of vraag hulp als je er alleen niet uit komt.